Al een tijdje verzamel ik liefdesverhalen. Ik zoek ze op via internet of blader door boeken in de bibliotheek en heel soms hoor ik een liefdesverhaal dat ik zo mooi vind, dat ik het opschrijf in mijn eigen woorden.

De Decamerone is een boek van de Italiaanse schrijver Boccaccio. In 1348 was er in de Italiaanse stad Florence een pestepidemie. Mensen vielen achter elkaar dood neer door de ‘zwarte dood’, zoals de ziekte werd genoemd. Tien mensen verlieten de stad om te schuilen ineen villa ergens buiten de stad, in de hoop dat ze daardoor de besmettelijke ziekte niet zouden krijgen. Omdat ze zich een beetje verveelden, vertelden ze elkaar verhalen. De meeste verhalen gingen over de liefde. Elke dag vertelde een van de zeven vrouwen en drie mannen een verhaal. Bij elkaar schreef Boccaccio wel honderd verhalen. Zelf ken ik er maar een. Mijn moeder heeft het een keer aan me voorgelezen toen ik ziek was. Ik weet niet of ik het helemaal goed heb onthouden, maar het ging ongeveer zo.
Lees verder

Het verhaal van Abelard en Heloïse is misschien wel het zieligste liefdesverhaal uit de geschiedenis.
Lees verder

Dit is het verhaal van Bonnie en Clyde, waarvan ik een tijdje geleden de film heb gezien.
Lees verder