De Decamerone is een boek van de Italiaanse schrijver Boccaccio. In 1348 was er in de Italiaanse stad Florence een pestepidemie. Mensen vielen achter elkaar dood neer door de ‘zwarte dood’, zoals de ziekte werd genoemd. Tien mensen verlieten de stad om te schuilen ineen villa ergens buiten de stad, in de hoop dat ze daardoor de besmettelijke ziekte niet zouden krijgen. Omdat ze zich een beetje verveelden, vertelden ze elkaar verhalen. De meeste verhalen gingen over de liefde. Elke dag vertelde een van de zeven vrouwen en drie mannen een verhaal. Bij elkaar schreef Boccaccio wel honderd verhalen. Zelf ken ik er maar een. Mijn moeder heeft het een keer aan me voorgelezen toen ik ziek was. Ik weet niet of ik het helemaal goed heb onthouden, maar het ging ongeveer zo.

Federigo was een jongeman die in Florence woonde en die genoot van de hele dag niks doen. Hij gaf geld uit alsof het niets was en keek nooit naar zijn boekhouding. Dat was jammer, want als hij dat wel had gedaan, had hij gezien dat hij veel meer uitgaf dan hij verdiende. Op een dag was al zijn geld op en moest hij de stad verlaten. Zijn enige bezit was een piepklein huisje op het platteland en een valk. Soms verkocht hij wat spullen op straat, maar de meeste tijd bracht hij door met zijn vogel, de enige vriend die hij nog had.

In diezelfde tijd woonde er in Florence een steenrijke man die getrouwd was met een beeldschone vrouw. Ze hadden samen een zoontje en het leven lachte hun toe. Maar op een dag werd de steenrijke man vreselijk ziek. Vlak voor hij stierf liet hij zijn testament maken. Daarin stond dat al zijn geld en bezittingen naar zijn vrouw zouden gaan. En je moet weten dat het in de middel eeuwen, waarin zij leefden, heel normaal was om alles aan je oudste zoon na te laten of, desnoods aan een verre neef, en niks aan je vrouw. Maar de steenrijke man hield zoveel van zijn vrouw dat hij zich niks aantrok van wat hoorde in die tijd.

Vanaf de dag dat hij stierf was zijn vrouw, Monna, de rijkste vrouw van Florence. Een van haar bezittingen was een prachtig landgoed op het platteland. En omdat het in de zomer snikheet kon zijn in Florence, verhuisde ze tijdelijk met haar zoon naar het platteland, vlak naast het huisje van de arme Federigo. Vanaf de eerste dag dat Frederigo haar zag, was hij onder de indruk van haar schoonheid. Soms keek hij naar haar uit de verte, maar zij keek nooit terug. Wie wel naar hem keek, dat was Monna’s zoon. Hij hield ook van vogels, net als Federigo, en vaak zaten ze naast elkaar op het gras te kijken hoe de valk hoog boven hen in de lucht zweefde. De jongen was zo dol op de valk dat hij hem zelf wel wilde hebben, maar dat durfde hij natuurlijk niet te vragen.

Op een dag werd de jongen ziek. Niet een beetje ziek, maar heel erg dodelijk ziek. Zijn moeder vroeg hem of er iets was wat ze voor hem kon doen. Dat kon ze, zei haar zoon. Als hij de valk van Federigo zou krijgen, dan beloofde hij haar dat hij snel weer beter zou zijn. Monna, die bang was dat haar zoon nooit meer beter zou worden, zag geen andere mogelijkheid dan op bezoek gaan bij Federigo. Ze had natuurlijk allang gezien dat hij soms verliefd naar haar keek, maar al die tijd had ze hem volledig genegeerd. Zij was immers steenrijk, en hij maar een arme sloeber met een vogel als enige vriend. Hoe kan ik zo harteloos zijn, vroeg ze zich af, om hem die ene vriend ook nog af te nemen? Maar haar liefde voor haar zoon was zo groot dat ze de volgende ochtend toch naar haar buurman toe ging met maar één doel. Federigo was bezig in zijn tuin toen hij hoorde dat Monna hem wilde spreken. Snel liep hij naar haar toe en zei hij haar wat een eer het was dat ze hem kwam bezoeken.
‘Je bent al zoveel kwijtgeraakt in het leven,’ zei Monna, ‘dat ik graag iets voor je terugdoe. Ik heb besloten dat ik hier kom ontbijten.’

De schrik sloeg Federigo om zijn arme hart. Ontbijten, hoe kon hij haar ooit een mooie maaltijd voorzetten?Een bordje havermout, daar kon hij echt geen sier mee maken. ‘Loop nog even een rondje door de tuin,’ zei hij, ‘dan dek ik binnen vast de tafel.’
‘Ach, waarom is het leven zo hard voor mij geweest?’jammerde hij en hij vervloekte het lot dat hem weinig inzicht in boekhouden had gegeven en uiteindelijk alleen maar armoede had gebracht. Hij opende wat keukenkastjes, maar wist al lang dat hij daarin niks zou vinden. Plotseling viel zijn oog op de valk in zijn kooi. Hij aarzelde geen moment: hij haalde de vogel uit zijn kooi, draaide hem de nek om, plukte zijn veren en roosterde hem aan het spit.

Federigo dekte de tafel met wit linnen en porselein en haastte zich toen naar de tuin om Monna te vertellen dat het ontbijt klaar was. Zonder te weten wat ze at, peuzelde Monna de vogel op. Na het ontbijt was het tijd om hem de reden van haar bezoek te vertellen. ‘Het zal je verbazen,’ zei Monna, ‘als je hoort om welke reden ik hier ben. Maar als je zelf een zoon zou hebben, verzeker ik je, dan zou je het begrijpen. Ik ben hier omdat ik dat wil hebben wat jou het meest dierbaar is. Ik smeek je: geef mij je valk. Ik ben bang dat mijn zoon het zonder die vogel niet overleeft.’
Federigo barstte in snikken uit. Hoe graag had hij haar de vogel gegeven, maar hij had hem haar al gegeven – gebraden, in stukken gesneden en met een sausje erover.
Monna dacht dat hij huilde omdat hij zijn vogel niet wilde afstaan en wachtte geduldig tot hij wat zou gaan zeggen.

Uiteindelijk stopte Federigo met huilen en zei hij: ‘hoe kan het zijn dat het geluk mij zo in de steek laat? Alles wat het noodlot mij heeft gebracht valt in het niet bij de grap die nu met mij wordt uitgehaald. Dat u naar mijn eenvoudige huisje komt om mij een gunst te vragen, en dat het noodlot ervoor zorgt dat ik daaraan niet kan voldoen.’ Hij huilde nu met lange uithalen en tussen zijn tranen door zei hij: ‘Ik zal u vertellen hoe dat komt.’ Hij vertelde haar hoe hij vereerd met zulk hoog bezoek, op zoek ging naar het beste en toen zijn eigen vogel op een ontbijtbordje serveerde.
In eerste instantie werd Monna boos omdat hij zijn prachtige vogel zomaar had opgeofferd, maar al snel sloeg haar woede om in bewondering voor zijn reusachtige daad van liefde.
Toen haar zoon het nieuws hoorde, was hij helemaal niet blij. Misschien was hij teleurgesteld of misschien gewoon heel erg ziek, maar een paar dagen later ging hij dood.

Lange tijd deed Monna niets anders dan huilen, maar toen op een dag haar tranen waren gedroogd, kwamen haar broers met haar praten. Ze was nog jong en mooi en heel erg rijk, zeiden de broers, dus vonden ze dat het tijd werd voor haar om opnieuw te trouwen. Het was toch niets voor een vrouw die zo mooi en zo jong en zo heel erg rijk was om de hele tijd maar in haar eentje in dat grote huis te zitten. Monna vond het een belachelijk plan. ‘Het liefst,’ zei ze tegen haar broers, ‘blijf ik mijn leven lang alleen, maar als jullie er echt op staan dat ik een nieuwe man zoek, dan zal ik nooit een ander trouwen dan Federigo van hiernaast.’ Er was namelijk geen dag voorbijgegaan dat ze niet had gedacht aan hoe hij uit liefde zijn vogel voor haar had opgeofferd.

‘Federigo van hiernaast?’ zeiden de broers vol ongeloof.‘Raar mens, hoe kun je nu iemand kiezen die geen ene cent bezit?’
‘Heel makkelijk,’ zei Monna. ‘Ik heb liever een man zonder geld, dan geld zonder man. En hij houdt van mij, dat weet ik zeker.’

Na een beetje morren gingen de broers uiteindelijk akkoord (in die tijd moest je in Italië toestemming van je broers hebben om te mogen trouwen) en lichtten ze de buurman in. Federigo, die altijd van haar was blijven houden, was gelukkiger dan gelukkig. Niet om het geld, maar gewoon om wie zij was. Niet lang daarna trouwden ze. Hij hield voortaan keurig zijn boekhouding bij en leefde met haar tot het einde van zijn dagen in volle verliefdheid. En dat was geheel wederzijds.

SUPER
Wat een mooi boek lijk me dat is dit de samenvatting nou ja ik vind hem SUPER! maar nog net niet zo super als de izzylive boeken!!!

<3
wat een leuk en zielig verhaal! XXX

WAUW
o my god dat was een mooi verhaal zeg ik heb een vraagje hoe kom je eigenlijk aan zulke mooie verhaal xxx kim(L)

MOOI
Wauw...wat een mooi verhaal...