Het verhaal van Abelard en Heloïse is misschien wel het zieligste liefdesverhaal uit de geschiedenis.

Zo’n duizend jaar geleden woonde er in Parijs een beroemde filosoof, Pierre Abelard. Vanuit heel Europa kwamen studenten naar Parijs om les te krijgen van Abelard. Een van die studenten was Heloïse, een jonge vrouw die bij haar oom in huis woonde en op dat moment misschien wel het slimste meisje van Frankrijk was. Ze sprak vloeiend Latijn, Grieksen Hebreeuws en kende de hele bijbel uit haar hoofd. Vanaf de eerste dag dat Abelard haar zag, was hij in loooooove– of amoureux, zoals de Fransen zeggen. Om bij haar in de buurt tekomen, vroeg hij aan de oom of hij diens nichtje privéles mocht geven. De oom stemde toe, want hij wilde graag dat zijn nichtje nog slimmer werd dan ze al was. En als hij haar toch privéles ging geven, zei Abelard, was het misschien wel handig als hij bij de twee in huis kwam wonen. De oom vond alles goed. Maar niet voor lang.

Abelard was meer dan twintig jaar ouder, maar hij was slim en charmant en ook nog eens razend aantrekkelijk. Binnen de korste keren viel Heloïse als een blok voor haar knappe leraar. Ze schreven elkaar de mooiste liefdesbrieven.
‘Jij bent mij en ik ben jou,’ schreef Abelard.
‘Ik keek in je ogen, volgde al je bewegingen, zag wie je was en beefde wanneer ik je zag,’ schreef Heloïse.
Maar behalve brieven schrijven en in elkaars ogen kijken, deden Abelard en Heloïse meer. Ze rollebolden over elkaar en op een dag was Heloïse zwanger. Haar oom was woedend en Abelard en Heloïse vluchtten naar het platteland van Bretagne. Abelard wilde wel trouwen met de moeder van zijn zoon, die inmiddels geboren was, maar de universiteit waar hij lesgaf verbood leraren in die tijd om getrouwd te zijn. Daarom trouwden ze in het diepste geheim en daarna gingen ze uit elkaar.

Heloïses oom was razend omdat hij dacht dat de leraar zijn nichtje met kind en al in de steek had gelaten. Midden in de nacht stuurde hij een paar mannen met messen naar het huis van Abelard. ‘En daar,’ schreef Abelard later, ‘sneden ze de delen van mijn lichaam af waarmee ik de daad die zij verfoeiden, had gepleegd.’

Nu heel Parijs schande sprak van de leraar en zijn leerling en het drama dat had plaatsgevonden, gingen beiden het klooster in. Ze hoopten elkaar zo te vergeten. Hun zoon werd naar een verre tante gebracht, die de jongen nooit vertelde wie zijn echte ouders waren. Heloïse was nu een non, die bad en zong, maar die haar geliefde maar niet vergeten kon. Er ging geen dag voorbij dat ze niet aan hem dacht. In een heel ander klooster woonde Abelard, die sober als een monnik leefde, maar ook voortdurend aan haar dacht.

Tien jaar later werd er in het nonnenklooster een brief bezorgd, een brief van een verdrietige monnik aan een verdrietige non. Vanaf dat moment schreven ze elkaar prachtige brieven, want schrijven, dat konden ze allebei heel goed. Het waren de mooiste liefdesbrieven die ooit zijn geschreven. Nooit zagen zij elkaar meer, maar in hun brieven waren ze nog vele jaren bijna dagelijks samen. Een paar jaar voor zijn dood schreef Abelard zijn laatste brief. ‘Ach, Heloïse,’ schreef hij, ‘jouw hart brandt nog steeds met vuur dat je maar niet kunt doven. En ook mijn hart is onrustig. Denk niet, liefste, dat ik het hier prima naar mijn zin heb. Voor de allerlaatste keer zal ik mijn hart voor je openen. Ik kan je maar niet vergeten en hoewel ik vecht tegen mijn gevoelens voor jou, leef ik mee met jouw verdriet. Ik heb gehuild om je brieven. De woorden geschreven door jouw lieve hand laten mij niet onberoerd. Ik doe mijn best mijn gevoelens te verbergen hier in het klooster, maar ik kan het niet. Ziehier, lieve Heloïse, de ellendige staat waarin ik verkeer. Ik smeek je: schrijf mij niet meer.’

‘Ik hoop,’ schreef Heloïse in een van haar laatste brieven, ‘datals dit aardse leven over is, je naast mij in het graf wilt liggen. We zullen niets te vrezen hebben en mijn graf zal kostbaar zijn en heel beroemd.’
Helaas voor Heloïse werd ze niet naast haar geliefde begraven, maar honderden kilometers verderop, in een graf dat niet kostbaar was en ook niet beroemd.

Het verhaal gaat dat zeshonderd jaar later Joséphine, de vrouw van keizer Napoleon, de beroemde brieven van het liefdespaar las en tot tranen was geroerd. Zij zou ervoor hebben gezorgd dat het lichaam van Heloïse werd overgebracht naar Père-Lachaise, de beroemdste begraafplaats van Parijs, waar ze opnieuw begraven werd naast het graf van haar geliefde. Hoewel niemand weet waar de twee geliefden liggen, komen er nog altijd mensen naar de begraafplaats omdat hier een van de beroemdste liefdesparen uit de geschiedenis ligt. Voor altijd samen.

TRIEST MAAR MOOI.
Dit verhaal is echt mooi. Maar ook super zielig. Maar de meeste liefdesverhalen zijn zielig en lopen slecht af. Best wel triest eigenijk.

MOOI
Dit verhaal is echt mooi vooral het einde want dan zijn ze toch nog beroemd en dat ze naast elkaar komen te ligen is spr mooi

ZIELIG
ik vind het 1 van de zieligste liefdesverhalen die ik ooit gelezen heb. de boeken zijn echt fantastisch komt er nog een 3de boek uit??